1o Δημοτικό Σχολείο Ρίζας

Πέμπτη 26 Σεπτεμβρίου 2013

Τετάρτη 25 Σεπτεμβρίου 2013

Τα πρώτα μετεωρολογικά μας στοιχεία!

Με μεγάλη μας χαρά μπορούμε να ανακοινώσουμε ότι

ο μετεωρολογικός σταθμός του εργαστηρίου Φυσικών Επιστημών του Σχολείου μας διαθέτει αρκετά στοιχεία, τα οποία μπορούν να αναλυθούν και να μελετηθούν.

Έχουμε ήδη καταγεγραμμένες τις κυριότερες παραμέτρους, οι οποίες δίνουν μια σαφή εικόνα των καιρικών συνθηκών που επικράτησαν στην περιοχή του Λαγωπόδου τους τελευταίους μήνες.

Σας παρουσιάζουμε ενδεικτικά τα διαγράμματα της θερμοκρασίας και της βροχόπτωσης, για το χρονικό διάστημα από Ιανουάριο έως και Σεπτέμβριο του 2013:

Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου 2013

Δημοτικό Σκολειό

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ

Δημοτικό Σκολειό

Στο κείμενο που ακολουθεί, ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης θυμάται με συγκίνηση τον πρώτο καιρό που πήγε στο Δημοτικό, και ιδιαίτερα την πρώτη μέρα, που ο πατέρας του κρατώντας τον απ' το χέρι τον οδήγησε στο σχολειό και τον παράδωσε στο δάσκαλο.

Με τα μαγικά πάντα μάτια, με το πολύβουο, γεμάτο μέλι και μέλισσες μυαλό, μ' έναν κόκκινο μάλλινο σκούφο στο κεφάλι και τσαρουχάκια με κόκκινες φούντες στα πόδια, ένα πρωί κίνησα, μισό χαρούμενος, μισό αλαφιασμένος, και με κρατούσε ο πατέρας μου από το χέρι.

Η μητέρα μου είχε δώσει ένα κλωνί βασιλικό, να τον μυρίζουμαι, λέει, να παίρνω κουράγιο, και μου κρέμασε το χρυσό σταυρουλάκι της βάφτισής μου στο λαιμό.

- Με την ευκή του Θεού και με την ευκή μου... μουρμούρισε και με κοίταξε με καμάρι.

Ήμουν σαν ένα μικρό καταστολισμένο σφαγάρι κι ένιωθα μέσα μου περφάνια και φόβο, μα το χέρι μου ήταν σφηνωμένο βαθιά μέσα στη φούχτα του πατέρα μου κι αντρειεύουμουν. Πηγαίναμε, πηγαίναμε, περάσαμε τα στενά σοκάκια, φτάσαμε στην εκκλησιά του Αϊ-Μηνά, στρίψαμε, μπήκαμε σ' ένα παλιό χτίρι, με μια φαρδιάν αυλή, με τέσσερις μεγάλες κάμαρες στις γωνιές κι ένα κατασκονισμένο πλατάνι στη μέση.

Κοντοστάθηκα, δείλιασα· το χέρι μου άρχισε να τρέμει μέσα στη μεγάλη ζεστή φούχτα.

Ο πατέρας μου έσκυψε, άγγιξε τα μαλλιά μου, με χάδεψε. Tινάχτηκα!
Ποτέ δε θυμόμουν να μ' έχει χαδέψει^.Σήκωσα τα μάτια και τον κοίταξα τρομαγμένος. Είδε πως τρόμαξα, τράβηξε πίσω το χέρι του:

- Εδώ θα μάθεις γράμματα, είπε, να γίνεις άνθρωπος· κάμε το σταυρό σου.

Ο δάσκαλος πρόβαλε στο κατώφλι. Κρατούσε μια μακριά βίτσα και μου φάνηκε άγριος, με μεγάλα δόντια, και κάρφωσα τα μάτια μου στην κορφή του κεφαλιού του, να δω αν έχει κέρατα, μα δεν είδα, γιατί φορούσε καπέλο.

-Ετούτος είναι ο γιος μου, του 'πε ο πατέρας μου.

Ξέμπλεξε το χέρι μου από τη φούχτα του και με παράδωκε στο δάσκαλο.

-Το κρέας δικό σου, του 'πε, τα κόκαλα δικά μου. Μην τον λυπάσαι, δέρνε τον, κάμε τον άνθρωπο.

-Έγνοια σου, καπετάν Μιχάλη - έχω εδώ το εργαλείο που κάνει τους ανθρώπους, είπε ο δάσκαλος κι έδειξε τη βίτσα. [...]